Nieuwsgierigheid in actie

Hoe vind je je authentieke schilderstijl? Een vraag die mij al een tijdje bezighoudt. Momenteel ervaar ik dat stijl in de loop van de tijd wordt geleerd, aangenomen, gemanipuleerd en ontwikkeld. Soms per ongeluk, soms met opzet maar vaak beide.

In de serie ‘Zus & Zo aan de IJssel’, waaraan ik werk tijdens de IJsselbiënnale 2021, is mijn stijl een combinatie van technieken, kleurkeuzes, composities en onderwerpen. Voor dit project heb ik mij ten doel gesteld om vijftig kleine, abstracte werken te maken, geïnspireerd door de ‘Voeten in de IJssel’-plekken van Staatsbosbeheer. In deze serie komen al elementen samen en is het mijn stijl die de vijftig werkjes verbindt tot een samenhangende collectie.

Stijl ontwikkelen blijkt geen einddoel, maar meer een proces. Zelfs toen ik dacht dat ik het had gevonden, begon het weer te veranderen, omdat ik opnieuw mijn nieuwsgierigheid in actie bracht. Kortom, door te blijven verkennen, uit mijn comfort-zone te komen, nieuwe terreinen te betreden en andere dingen te proberen ontstaat IJsselkunst die ‘eigen’ voelt.

Voeten in de IJssel

De serie ‘Voeten in de IJssel’ maakt deel uit van mijn kunstproject ‘Zus en Zo aan de IJssel’. Voor deze IJsselkunst-serie liet ik mij inspireren door een initiatief van Staatsbosbeheer: ‘Met je voeten in de IJssel’.

Vergeleken met andere rivieren is de oever van de IJssel moeilijk bereikbaar. Daarom zocht Staatsbosbeheer tien mooie locaties uit, die je via een klein paadje kunt bereiken. ‘Met je voeten in de IJssel’ hebben mijn zus en ik onlangs letterlijk genomen. Tijdens een happy-camper-weekend reden we langs beide oevers van de IJssel, tussen Zutphen en Kampen. We vonden misschien niet altijd de gemarkeerde plekken van Staatsbosbeheer, maar altijd wel een prachtig alternatief.

Het ging erom dat we aan de waterkant plekken vonden om weg te kunnen dromen. Even genieten van het voorbij stromende water en het fraaie IJssellandschap. De sfeer proeven, foto's en schetsen maken. Uiteraard zijn we ook daadwerkelijk afgedaald naar de waterkant, om met onze voeten in de IJssel te staan. Tja, we doen het goed, of we doen het niet ;-)

Tijdens de IJsselbiënnale, in de periode van 18 juni tot 19 september 2021 kun je deze serie ‘Voeten in de IJssel’ komen bekijken in mijn levenskunstatelier. Het is een serie van vijftig kleine (15 x 20 cm) abstracte werken geworden, geinspireerd door de tien plekken aan de IJssel die we hebben bezocht. Ieder in een eigen stijl en kleurenpallet.

Met ingang van vandaag, vrijdag 18 juni 2021, is de routekaart van de IJsselbiënnale verkrijgbaar via lokale verkooppunten of de website. Deze reisgids staat bomvol informatie over de IJsselkunstwerken, deelnemende ateliers in de regio en het IJssel landschap. In deze routekaart vind je tevens mijn contactgegevens, zodat je mij kunt bereiken om je atelierbezoek te plannen. Op afspraak kun je de abstracte serie werken 'Voeten aan de IJssel' komen bekijken.

Veel plezier tijdens deze internationale kunstroute langs de IJssel. Uiteraard ga ik deze route opnieuw ervaren, maar nu gericht op de geplaatste kunstwerken. Ondertussen werk ik vrolijk door aan mijn collectie voor de Open Atelierdagen N-O Veluwe in de eerste week van oktober 2021.




Schilderij of schilderen

Ben jij er ook zo aan gewend alleen het resultaat van het werk te zien? Of zie je ook de kant van het werk waar je doorheen moet om tot dat resultaat te komen?

Wanneer ik praat over mijn ‘werk’, kan ik het over twee verschillende dingen hebben. Ik heb mijn schilderij, het voltooide stuk, ingelijst en opgehangen en ik heb het ‘artistieke werk’, de dagelijkse gang van zaken achter de schermen in m’n atelier: inspiratie zoeken, een idee krijgen, verf op doek aanbrengen enzovoort. Kortom: het schilderij als eindproduct en het schilderen als proces.

Nu vraag ik mij af: is uiteindelijk alleen het voltooide werk van belang? Of gaat het juist om het proces, de ervaring en de weg er naartoe?

Hoe zie jij dit?

Kilometers inspiratie

Vandaag worstelde ik met het mengen van kleuren. Om eerlijk te zijn, wist ik gewoon niet waar ik moest beginnen. Wat heb ik vorig weekend een heerlijke dosis inspiratie opgedaan langs de 127 km van rivier de IJssel. Tientallen kleurrijke foto’s liggen als referentiemateriaal ‘all over the place’ in mijn atelier.

Tijdens de IJsselbiënnale 2021 werk ik verder aan mijn project ‘Zus en Zo aan de IJssel’ en vandaag vielen hiervoor de puzzelstukjes in elkaar. Of het allemaal gaat lukken? Geen idee, maar ik zie ernaar uit om te schilderen en gewoon dingen uit te proberen. Mijn doel is vrolijk werk te maken dat energie geeft aan jou als kijker.

Muzen en de IJssel

Volgens Wikipedia is een inspiratiebron ‘een object, mens of gebeurtenis waaruit een kunstenaar inspiratie weet te putten.’ In zoverre herken ik mij in de definitie van dit woord.

Dat de oude Grieken hun inspiratiebron vervolgens beschouwden als ‘goddelijk van aard, gesymboliseerd door de muzen’, gaat mij net even te ver. Goddelijke muzen kunnen je misschien een handje helpen, maar jij moet het echte werk doen, namelijk keuzes maken.

Tijdens het afgelopen startweekend van mijn project ‘Zus & Zo aan de IJssel', heb ik meer dan voldoende inspirerende objecten gezien, mensen ontmoet en dingen beleefd waarmee ik tijdens de IJsselbiënnale 2021, vorm kan geven aan ‘Zus en Zo aan de IJssel’.

Met nieuwe schilder-energie stel ik mezelf de volgende vragen om tot keuzes te komen: wat wil ik met mijn werk vertellen, hoe wil ik het maken en waarom wil ik het maken? Dit is voor nu wel even voldoende ‘food for thought’. Vanmiddag eens even lekker met deze vragen het zonnetje in om hier antwoorden op te vinden. Tenminste, als de weergoden mij gunstig gezind zijn natuurlijk.

Project 'Zus & Zo aan de IJssel'

Het leven is elk moment nieuw. Er is alleen maar ‘nu’ en in dit nu liggen alle mogelijkheden open...

Elke dag vraagt opnieuw om kritisch kijken en helder voelen. ‘Wordt mijn werk volledig abstract of moet er nog iets herkenbaars te zien zijn?’ Ik weet dat ik voor beide opties kan kiezen. Wat ik vooral belangrijk vind is dat mijn werk de verbeeldingskracht van de beschouwer aanspreekt. Dat er iets te raden of te verwonderen valt.

In de periode van 18 juni tot en met 19 september 2021 staat de kunstroute'IJsselbiënnale 2021' gepland onder de titel: 'Tij, Tijd en Tijdelijkheid'. Op afspraak stel ik mijn atelier open voor bezoekers aan dit evenement. Zij krijgen hier dan een inkijkje in mijn project 'Zus & Zo aan de IJssel'. Een spannende reis door de IJsselvallei die voor mij dit weekend begint! Natuurlijk kun je in dit blog lezen hoe deze reis verloopt en wat hierin het kunstzinnige proces is. Ga je mee?

Kiezen is KUNST

De volgende stap op weg naar mijn eerste groepsexpositie is… Keuzes maken! Maar hoe kies ik mijn beste werk?!

Ken je dat, je hebt een aantal maanden fanatiek staan schilderen en dan staat je atelier vol met schilderijen. Juist, dan moet je kiezen. Niemand zit te wachten op het bekijken van al die kleurstudies en schetsen. Tijdens een expositie willen mensen je beste werk zien, toch? Maar hoe weet ik wat mijn beste schilderijen zijn? Sta ik nog steeds achter elk werk dat ik heb gemaakt? Dit zijn de vragen waar het allemaal mee begint.

Spannend, maar het moet…ik laat zoveel mogelijk mijn werk aan anderen zien, want zij kunnen mij goede feedback geven. Zo legde ik vandaag mijn selectie schilderijen, uitgeprint in kleur, op tafel. Met deze fotokopieën ben ik gaan schuiven. Eerst alleen en later met anderen. Hierbij was enige kennis van kunst helpend, maar niet noodzakelijk. Iemand die een creatieve kijk heeft, kwam ook tot een zinnige beslissing. Die wel, die niet.

Vervolgens maakten de kleurenprints plaats voor de echte werken. Deze zette ik naast elkaar, vergeleek ze en bleef nog even schuiven. Tenslotte kwam ik tot de beste selectie (denk ik). Wat deze is geworden blijft nog even een verrassing, maar binnenkort vertel ik je graag welke vijf werken binnenkort in een plaatselijk museum hangen.

Ruimte voor de Kunst!

Gelukkig ben ik gezegend met een heerlijke schilderplek, maar ook belast met een uit de hand lopende verzameldrift.

In de loop van de tijd is mijn atelier een wonderlijke ruimte geworden. Een plek die weliswaar verwondering oproept, maar minder geschikt is voor mijn schilderactiviteiten. Dit laatste komt slecht uit, want meer en meer richt ik mij op het schilderen van abstract expressionistische werken op groot formaat.

Kortom, tijd om keuzes te maken en tijd voor een nieuw motto namelijk: ‘Ruimte voor de Kunst’, letterlijk én figuurlijk. Conclusie: mijn ‘secondhand treasures’ moeten weg! Via mijn nieuwe blog vertel ik je de komende tijd graag meer over mijn kunst en natuurlijk het afscheid van mijn ‘rariteitenkabinet’.